Karol Jabłoński

Telefonica wygrała 1 etap, 16 godzin później finiszował Camper z TNZ na pokładzie, który przez wiele dni i nocy próbował odrobić straty wyciskając z jachtu maksymalną szybkość i wywrzeć presję na żeglującego z przewagą ok. 100 mil morskich lidera. Iker Martinez i jego załoga, w bardzo trudnych warunkach atmosferycznych, zachowała jednak zdrowy rozsądek i prowadziła jacht konserwatywnie, kalkulując ewentualną stratę dystansu. Już wcześniej chwaliłem nawigatora teamu Telefonica, który ponownie po mistrzowsku wybrał kurs żeglugi w ostatnich dniach trwania wyścigu. W przeciwieństwie do Campera, nie pożeglował najkrótszą drogą do mety, co w pewnym momencie wyglądało bardzo ryzykownie, bo rywal nadrobił sporo dystansu, ale w końcowym rezultacie jego strategia zaowocowała zwiększeniem przewagi.

Z reguły ostatnie dni tego etapu załogi wykorzystują na pobicie 24 godzinnego rekordu szybkości, który został ustanowiony podczas ostatnich regat VOR przez jacht Ericsson 4 i wynosi 596.6 mil morskich. Teoretycznie dystans 600 nm powinien zostać ,,złamany” ale tym razem tylko Camper przeżeglował 554 mile morskie w ciągu doby w niezbyt optymalnych warunkach. Wydaje mi się też, że wszystkie załogi obawiają się poważnych awarii i ich głównym celem jest dopłynięcie do mety a nie bicie rekordów na co jeszcze przyjdzie czas.
Groupama jeszcze żegluje i we wtorek dopłynie do mety. Ten etap na długo zostanie w pamięci Franca Camasa i jego załogi, bo praktycznie od ponad 20 dni żeglują sami, daleko za liderami. Podejrzewam, że nawet to 3 miejsce nie będzie w stanie wynagrodzić frustracji spowodowanej obraniem błędnej strategii, która doprowadziła do straty prawie 800 mil morskich.
Załoga Pumy dotarła już do wyspy Tristan da Cuhna i przygotowuje jacht do załadunku na statek, który powinien dotrzeć do nich za kilka dni. W międzyczasie żeglarze cieszą się gościnnością mieszkańców wyspy i regenerują siły, bo dla tego teamu walka z czasem zacznie się tuż po dotarciu do Kapsztadu.
Team brzegowy chińskiego zespołu wykonał już część kadłuba, która zostanie wymieniona natychmiast po dopłynięciu statku transportującego jacht.
Jakby nie patrzeć, to sporo się już wydarzyło na pierwszym etapie. Nikt przecież nie spodziewał się, że dwa jachty stracą maszty. Nie wykluczone, że Team Sanya też mógłby stracić ,,palmę”, bo ma identyczną jak Team Abu Dhabi.
To dopiero początek wyścigu i jestem ciekaw czy Telefonica będzie dalej żeglować na tym samym, bardzo wysokim poziomie. Już w Alicante, kiedy obserwowałem wszystkie jachty podczas pierwszych minut pierwszego etapu, jacht hiszpański zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Widać było, że na większe podmuchy wiatru odpowiada bardzo dynamicznie i zachowuje się, tak jak nie ujeżdżony dziki koń, który rwie do przodu co sił w nogach.
Faktem jest, że karty będą na nowo potasowane i rozdane…

VOR – zostały tylko 3 yachty!!!!

W poniedziałek, przy wietrze wiejącym  z siłą 23 węzłów (nic ekstremalnego), Puma straciła maszt!!!!  Przyczyną w takim wypadku zazwyczaj jest pęknięcie jakiegoś małego okucia, co powoduje, że cała konstrukcja trzymająca zbudowany z włókna węglowego maszt łamie się jak zapałka.  Najważniejsze, że nikomu nic się nie stało i załodze udało się uniknąć większych uszkodzeń kadłuba po sprawnym odcięciu want i fałów.
Stało się to praktycznie „na środku” oceanu, do najbliższego lądu jest ok. 2500 mil morskich i dla zespołu Pumy najważniejsze jest teraz wyścig z czasem i jak najszybsze dotarcie do Kapsztadu. Na zaimprowizowanym awaryjnym ożaglowaniu jacht poruszał się z szybkością 3 węzły i kierował się do małej wysepki o nazwie Tristan.
Tam ma dopłynąć specjalnie wysłany z RPA statek z  dźwigiem, gdzie Puma ma zostać załadowana na jego pokład. Będzie to trudne zadanie, ponieważ operacja ta będzie musiała odbyć się na wodzie.  Za mała głębokość w porcie uniemożliwia wpłynięcie do niego jachtu.
Obecnie Puma, żegluje już szybciej na silniku. Zatankowanie ok. 450 litrów paliwa od poproszonego o pomoc statku ZIM Monaco umożliwi osiągnięcie wysp Tristan da Cunha za około 3-4 dni.

W międzyczasie Telefonica żegluje najszybciej mając przewagę 107 mil morskich nad Camperem i ok. 310 nad Groupamą. Wszystkie załogi doskonale wiedzą, że ten wyścig nie jest zakończony przed przekroczeniem linii mety i sporo się może jeszcze wydarzyć. W najbliższych dniach jachty powinny żeglować coraz szybciej w ekstremalnych warunkach wietrznych i wielką sztuką będzie utrzymanie maksymalnej szybkości, wyciskanie tzw. maksa z jachtu ale bez przekroczenia limitu wytrzymałości sprzętu i załogi.

Po okrążeniu Fernando de Noronha, Telefonica zmierzając  na południe za prowadzącą Pumą,  postanowiła zaatakować  wybierając  kurs  na południowy wschód, co zaowocowało  objęciem prowadzenia i uzyskaniem prawie 20 milowej przewagi nad bezpośrednim rywalem. Ken Read i jego załoga nie próbowała się bronić, ponieważ była zadowolona ze swojego kursu i strategii. Przewidywali, że to właśnie oni będą żeglować przy silniejszym wietrze, ale niestety stało się inaczej. Na korektę kursu było wtedy za póżno.
Andrew Capy  jest jednym z najbardziej doświadczonych nawigatorów w VOR , w tym etapie prowadzi hiszpański jacht po optymalnej „linii”. Widać wyraźnie, że Iker Martinez i jego załoga mają pełne zaufanie do jego decyzji a jacht żegluje też bardzo szybko, co na pewno jest dużym atrybutem w tego rodzaju regatach. Różnica 0,5 węzła w prędkości jachtu to na wodzie + – 900 m na godzinę żeglugi, co oznacza ponad 21 km w ciągu doby!

Za kilka dni prowadzące jachty dotrą do strefy silniejszego i korzystniejszego poz względem kierunku wiatru i obiorą drogę do Kapsztadu.

Puma, która ponownie objęła prowadzenie i Telefonica przekroczyły  bezproblemowo równik, nie tracąc dystansu do  Campera,  który żegluje ze startą ok. 168 nm.  Załoga francuskiego  jachtu  Groupama  powoli będzie musiała zacząć myśleć o racjonowaniu jedzenia,  bo obecnie znajdują się ponad 350 nm za liderami. Są najbardziej na wschód i mają przed sobą jeszcze przekroczenie skomplikowanej, słabowiatrowej  strefy Doldrums, a  warunki wietrzne nie pomagają im odrobić strat.  Prognoza pogody dla nich też nie jest optymistyczna.  Do archipelagu wysp o nazwie Fernando de Noroncha, dla liderów wyścigu. możliwości taktyczne są ograniczone i liczy się tylko szybkość jachtu. Znów ciekawie zacznie się robić po jego okrążeniu, kiedy to jachty zmienią kurs do mety etapu. Nie ukrywam, że od ponad dziesięciu dni Telefonica  niesamowicie „ciśnie” Pumę, co nadaje temu etapowi sporo pikanterii. Szkoda tylko, że pozostałe dwa jachty zostały tak daleko z tyłu…

http://www.teamsanya.com/en/

W międzyczasie na lądzie trwa też bardzo intensywna walka z czasem. Jacht Sanya płynie już na statku do Kapsztadu, gdzie planowo ma dotrzeć pod koniec listopada.  Załoga i team doświadczonych „boatbuilderów” znajduje się już w Kapsztadzie i zaczynają intensywne budowanie dziobowej części kadłuba. Na naprawę uszkodzenia, po rozładowaniu jachtu, będą mieli praktycznie tydzień, bo celem załogi Mike’a Sandersona jest udział w tzw. wyścigu portowym, który odbędzie się 10 grudnia.

http://www.volvooceanrace.com

Z Lizbony, jacht Azzam załadowany  na inny statek  cargo wyruszył także  w podróż do mety pierwszego etapu. Planowana data dopłynięcia to 28 listopada.  Pracownicy firmy Future Fibres, którzy budowali maszty i bomy dla teamu Abu Dhabi Ocean Racing oraz Sanya,  intensywnie pracują nad wzmocnieniem ekstremalnie wyżyłowanych technologicznie masztów. Skipper Ian Walker, jego załoga jest w nieco bardziej komfortowej sytuacji bo spory zapas czasowy powinien być wystarczający na dokładne  „ustawienie”nowego masztu przed następnym etapem.

Nick Dana/Abu Dhabi Ocean Racing

Mimo tego, że tylko cztery jachty ścigają się na wielkim oceanie, to załogi walczą o każdy metr. W ostatnich 24 godzinach okazało się, że Groupama za samodzielną żeglugę wzdłuż wybrzeży Afryki zapłaciła stratą ponad 350 mil morskich do Pumy i jachtu hiszpańskiego. Camper stara się zniwelować swoją 160 milową stratę do prowadzącej dwójki i największą szansę będzie miał, kiedy liderzy wpłyną w strefę Doldrums i znacznie zwolnią. Strefa ta charakteryzuje się słabym i zmiennym, ale bardzo porywistym wiatrem. Żaden nawigator ani zespół pogodowy nie mają tam kontroli i dużo zależy od szczęścia, ale również od dokonywania odpowiednich decyzji taktycznych w zależności od tego co się widzi. Z reguły mówi się, że „west is the best” co dotychczas wydaje się potwierdzać, bo właśnie jacht Telefonica odrobił ponad 10 milową stratę do Pumy, żeglując równoległym kursem ale ponad 60 mil na zachód od swojego amerykańskiego rywala.
Ken Read i jego załoga jest sfrustrowana stratą tak ciężko wywalczonego prowadzenia, ale doskonale też wiedzą, że do mety w Kapsztadzie dużo się jeszcze wydarzy. Po przekroczeniu równika jachty będą musiały okrążyć najbardziej na zachód wysunięty, znajdujący się w pobliżu Brazylii punkt Fernando de Noronha.
Chris Nicolson i jego doświadczona załoga Emirates Team New Zealand chyba najbardziej odczuła skutki jednej błędnej decyzji. Byli na prowadzeniu po przepłynięciu Giblartaru obrali kurs na południe, a ich śladem podążył Franck Cammas. Telefonica i Puma pożeglowały w poszukiwaniu silniejszego wiatru na zachód, co okazało się właściwą decyzją. Co prawda Camper obrał później podobny kurs, ale poniósł bardzo duże starty.
Wszystkich nawigatorów wspierają tzw. zespoły routerów, które mają nieustanny dostęp do aktualnej prognozy pogody, analizują przesuwanie się niżów, poszukują optymalnego kursu  gwarantującego największą szybkość jachtu w najlepszych warunkach wietrznych. Aktualna pozycja między jachtami i wybór ich kursów pokazuje, że nie ma standardowych rozwiązań. I to jest piękne w żeglarstwie!
pozdrawiam,
Karol Jablonski

http://www.volvooceanrace.com/en/gallery/photos.html