Karol Jabłoński

Telefonica wygrała 1 etap, 16 godzin później finiszował Camper z TNZ na pokładzie, który przez wiele dni i nocy próbował odrobić straty wyciskając z jachtu maksymalną szybkość i wywrzeć presję na żeglującego z przewagą ok. 100 mil morskich lidera. Iker Martinez i jego załoga, w bardzo trudnych warunkach atmosferycznych, zachowała jednak zdrowy rozsądek i prowadziła jacht konserwatywnie, kalkulując ewentualną stratę dystansu. Już wcześniej chwaliłem nawigatora teamu Telefonica, który ponownie po mistrzowsku wybrał kurs żeglugi w ostatnich dniach trwania wyścigu. W przeciwieństwie do Campera, nie pożeglował najkrótszą drogą do mety, co w pewnym momencie wyglądało bardzo ryzykownie, bo rywal nadrobił sporo dystansu, ale w końcowym rezultacie jego strategia zaowocowała zwiększeniem przewagi.

Z reguły ostatnie dni tego etapu załogi wykorzystują na pobicie 24 godzinnego rekordu szybkości, który został ustanowiony podczas ostatnich regat VOR przez jacht Ericsson 4 i wynosi 596.6 mil morskich. Teoretycznie dystans 600 nm powinien zostać ,,złamany” ale tym razem tylko Camper przeżeglował 554 mile morskie w ciągu doby w niezbyt optymalnych warunkach. Wydaje mi się też, że wszystkie załogi obawiają się poważnych awarii i ich głównym celem jest dopłynięcie do mety a nie bicie rekordów na co jeszcze przyjdzie czas.
Groupama jeszcze żegluje i we wtorek dopłynie do mety. Ten etap na długo zostanie w pamięci Franca Camasa i jego załogi, bo praktycznie od ponad 20 dni żeglują sami, daleko za liderami. Podejrzewam, że nawet to 3 miejsce nie będzie w stanie wynagrodzić frustracji spowodowanej obraniem błędnej strategii, która doprowadziła do straty prawie 800 mil morskich.
Załoga Pumy dotarła już do wyspy Tristan da Cuhna i przygotowuje jacht do załadunku na statek, który powinien dotrzeć do nich za kilka dni. W międzyczasie żeglarze cieszą się gościnnością mieszkańców wyspy i regenerują siły, bo dla tego teamu walka z czasem zacznie się tuż po dotarciu do Kapsztadu.
Team brzegowy chińskiego zespołu wykonał już część kadłuba, która zostanie wymieniona natychmiast po dopłynięciu statku transportującego jacht.
Jakby nie patrzeć, to sporo się już wydarzyło na pierwszym etapie. Nikt przecież nie spodziewał się, że dwa jachty stracą maszty. Nie wykluczone, że Team Sanya też mógłby stracić ,,palmę”, bo ma identyczną jak Team Abu Dhabi.
To dopiero początek wyścigu i jestem ciekaw czy Telefonica będzie dalej żeglować na tym samym, bardzo wysokim poziomie. Już w Alicante, kiedy obserwowałem wszystkie jachty podczas pierwszych minut pierwszego etapu, jacht hiszpański zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Widać było, że na większe podmuchy wiatru odpowiada bardzo dynamicznie i zachowuje się, tak jak nie ujeżdżony dziki koń, który rwie do przodu co sił w nogach.
Faktem jest, że karty będą na nowo potasowane i rozdane…

VOR – zostały tylko 3 yachty!!!!

W poniedziałek, przy wietrze wiejącym  z siłą 23 węzłów (nic ekstremalnego), Puma straciła maszt!!!!  Przyczyną w takim wypadku zazwyczaj jest pęknięcie jakiegoś małego okucia, co powoduje, że cała konstrukcja trzymająca zbudowany z włókna węglowego maszt łamie się jak zapałka.  Najważniejsze, że nikomu nic się nie stało i załodze udało się uniknąć większych uszkodzeń kadłuba po sprawnym odcięciu want i fałów.
Stało się to praktycznie „na środku” oceanu, do najbliższego lądu jest ok. 2500 mil morskich i dla zespołu Pumy najważniejsze jest teraz wyścig z czasem i jak najszybsze dotarcie do Kapsztadu. Na zaimprowizowanym awaryjnym ożaglowaniu jacht poruszał się z szybkością 3 węzły i kierował się do małej wysepki o nazwie Tristan.
Tam ma dopłynąć specjalnie wysłany z RPA statek z  dźwigiem, gdzie Puma ma zostać załadowana na jego pokład. Będzie to trudne zadanie, ponieważ operacja ta będzie musiała odbyć się na wodzie.  Za mała głębokość w porcie uniemożliwia wpłynięcie do niego jachtu.
Obecnie Puma, żegluje już szybciej na silniku. Zatankowanie ok. 450 litrów paliwa od poproszonego o pomoc statku ZIM Monaco umożliwi osiągnięcie wysp Tristan da Cunha za około 3-4 dni.

W międzyczasie Telefonica żegluje najszybciej mając przewagę 107 mil morskich nad Camperem i ok. 310 nad Groupamą. Wszystkie załogi doskonale wiedzą, że ten wyścig nie jest zakończony przed przekroczeniem linii mety i sporo się może jeszcze wydarzyć. W najbliższych dniach jachty powinny żeglować coraz szybciej w ekstremalnych warunkach wietrznych i wielką sztuką będzie utrzymanie maksymalnej szybkości, wyciskanie tzw. maksa z jachtu ale bez przekroczenia limitu wytrzymałości sprzętu i załogi.

Po okrążeniu Fernando de Noronha, Telefonica zmierzając  na południe za prowadzącą Pumą,  postanowiła zaatakować  wybierając  kurs  na południowy wschód, co zaowocowało  objęciem prowadzenia i uzyskaniem prawie 20 milowej przewagi nad bezpośrednim rywalem. Ken Read i jego załoga nie próbowała się bronić, ponieważ była zadowolona ze swojego kursu i strategii. Przewidywali, że to właśnie oni będą żeglować przy silniejszym wietrze, ale niestety stało się inaczej. Na korektę kursu było wtedy za póżno.
Andrew Capy  jest jednym z najbardziej doświadczonych nawigatorów w VOR , w tym etapie prowadzi hiszpański jacht po optymalnej „linii”. Widać wyraźnie, że Iker Martinez i jego załoga mają pełne zaufanie do jego decyzji a jacht żegluje też bardzo szybko, co na pewno jest dużym atrybutem w tego rodzaju regatach. Różnica 0,5 węzła w prędkości jachtu to na wodzie + – 900 m na godzinę żeglugi, co oznacza ponad 21 km w ciągu doby!

Za kilka dni prowadzące jachty dotrą do strefy silniejszego i korzystniejszego poz względem kierunku wiatru i obiorą drogę do Kapsztadu.

Puma, która ponownie objęła prowadzenie i Telefonica przekroczyły  bezproblemowo równik, nie tracąc dystansu do  Campera,  który żegluje ze startą ok. 168 nm.  Załoga francuskiego  jachtu  Groupama  powoli będzie musiała zacząć myśleć o racjonowaniu jedzenia,  bo obecnie znajdują się ponad 350 nm za liderami. Są najbardziej na wschód i mają przed sobą jeszcze przekroczenie skomplikowanej, słabowiatrowej  strefy Doldrums, a  warunki wietrzne nie pomagają im odrobić strat.  Prognoza pogody dla nich też nie jest optymistyczna.  Do archipelagu wysp o nazwie Fernando de Noroncha, dla liderów wyścigu. możliwości taktyczne są ograniczone i liczy się tylko szybkość jachtu. Znów ciekawie zacznie się robić po jego okrążeniu, kiedy to jachty zmienią kurs do mety etapu. Nie ukrywam, że od ponad dziesięciu dni Telefonica  niesamowicie „ciśnie” Pumę, co nadaje temu etapowi sporo pikanterii. Szkoda tylko, że pozostałe dwa jachty zostały tak daleko z tyłu…

http://www.teamsanya.com/en/

W międzyczasie na lądzie trwa też bardzo intensywna walka z czasem. Jacht Sanya płynie już na statku do Kapsztadu, gdzie planowo ma dotrzeć pod koniec listopada.  Załoga i team doświadczonych „boatbuilderów” znajduje się już w Kapsztadzie i zaczynają intensywne budowanie dziobowej części kadłuba. Na naprawę uszkodzenia, po rozładowaniu jachtu, będą mieli praktycznie tydzień, bo celem załogi Mike’a Sandersona jest udział w tzw. wyścigu portowym, który odbędzie się 10 grudnia.

http://www.volvooceanrace.com

Z Lizbony, jacht Azzam załadowany  na inny statek  cargo wyruszył także  w podróż do mety pierwszego etapu. Planowana data dopłynięcia to 28 listopada.  Pracownicy firmy Future Fibres, którzy budowali maszty i bomy dla teamu Abu Dhabi Ocean Racing oraz Sanya,  intensywnie pracują nad wzmocnieniem ekstremalnie wyżyłowanych technologicznie masztów. Skipper Ian Walker, jego załoga jest w nieco bardziej komfortowej sytuacji bo spory zapas czasowy powinien być wystarczający na dokładne  „ustawienie”nowego masztu przed następnym etapem.

Nick Dana/Abu Dhabi Ocean Racing

Mimo tego, że tylko cztery jachty ścigają się na wielkim oceanie, to załogi walczą o każdy metr. W ostatnich 24 godzinach okazało się, że Groupama za samodzielną żeglugę wzdłuż wybrzeży Afryki zapłaciła stratą ponad 350 mil morskich do Pumy i jachtu hiszpańskiego. Camper stara się zniwelować swoją 160 milową stratę do prowadzącej dwójki i największą szansę będzie miał, kiedy liderzy wpłyną w strefę Doldrums i znacznie zwolnią. Strefa ta charakteryzuje się słabym i zmiennym, ale bardzo porywistym wiatrem. Żaden nawigator ani zespół pogodowy nie mają tam kontroli i dużo zależy od szczęścia, ale również od dokonywania odpowiednich decyzji taktycznych w zależności od tego co się widzi. Z reguły mówi się, że „west is the best” co dotychczas wydaje się potwierdzać, bo właśnie jacht Telefonica odrobił ponad 10 milową stratę do Pumy, żeglując równoległym kursem ale ponad 60 mil na zachód od swojego amerykańskiego rywala.
Ken Read i jego załoga jest sfrustrowana stratą tak ciężko wywalczonego prowadzenia, ale doskonale też wiedzą, że do mety w Kapsztadzie dużo się jeszcze wydarzy. Po przekroczeniu równika jachty będą musiały okrążyć najbardziej na zachód wysunięty, znajdujący się w pobliżu Brazylii punkt Fernando de Noronha.
Chris Nicolson i jego doświadczona załoga Emirates Team New Zealand chyba najbardziej odczuła skutki jednej błędnej decyzji. Byli na prowadzeniu po przepłynięciu Giblartaru obrali kurs na południe, a ich śladem podążył Franck Cammas. Telefonica i Puma pożeglowały w poszukiwaniu silniejszego wiatru na zachód, co okazało się właściwą decyzją. Co prawda Camper obrał później podobny kurs, ale poniósł bardzo duże starty.
Wszystkich nawigatorów wspierają tzw. zespoły routerów, które mają nieustanny dostęp do aktualnej prognozy pogody, analizują przesuwanie się niżów, poszukują optymalnego kursu  gwarantującego największą szybkość jachtu w najlepszych warunkach wietrznych. Aktualna pozycja między jachtami i wybór ich kursów pokazuje, że nie ma standardowych rozwiązań. I to jest piękne w żeglarstwie!
pozdrawiam,
Karol Jablonski

http://www.volvooceanrace.com/en/gallery/photos.html

miałem niesamowitą przyjemność spędzić kilka dni w Alicante i obejrzeć końcowe przygotowania do pierwszego etapu oraz sam start  tych bardzo trudnych regat oceanicznych.

Zaproszony byłem przez CEO VOR Knuta Frostada, z którym znam się bardzo dobrze  z czasów, kiedy to rywalizowaliśmy na jachtach klasy Wally. On był sternikiem na wspaniałym 105′ keczu Nariida a ja dowodziłem 94′ Y3K. Rozmawiałem z nim nie tylko przyszłości tych regat  i jego pomysłach na zwiększenie ilości zespołów, ale również o wielu detalach dotyczących organizacji takiego projektu żeglarskiego, budżetów różnych teamów i sposobów ich pozyskiwania.
W krótkich rozmowach z moimi kolegami pracującymi w różnych teamach, dawało się wyczuć  spore napięcie i koncentrację. Mówili, że wszystko jest zapięte na ostatni guzik i że nadszedł najwyższy czas, aby ruszyć do walki. Jednomyślnie uważali, że w tej edycji nie ma faworytów i że poziom  jest bardzo wyrównany,  może z wyjątkiem chińskiego zespołu Senya startującego na jachcie z poprzednich regat.
W sobotę w wiosce żeglarskiej było bardzo tłoczno i świątecznie.  Rodziny żeglarzy, tysiące kibiców oraz wielu znakomitych gości żegnało załogi 6 teamów. Na jachcie Azzam specjalnym gościem na pokładzie był sławny piłkarz Zinedine Zidane a  książe Filip, który kilka razy żeglował ze mną podczas regat o Puchar Ameryki, dał sygnał startu do pierwszego etapu.  Po wykonaniu dwóch pierwszych  okrążeń między bojami umiejscowionymi na zatoce, przed wyruszeniem w długą drogę do Cape Town goście specjalni skacząc do wody opuszczali jachty. Cała „operacja” odbyła się perfekcyjnie i wszyscy  zostali „wyłowieni” przez motorówki.
Bardzo ciekawy był sam moment startu, w którym nomen omen znowu doszło do małej kolizji, która nie została zanotowana przez większość obserwatorów. Tym razem to Frank Cammas,  w momencie wykonywania ostatniego zwrotu „musnął” dziobem  delikatnie Pumę. Faktem jest, że przy tym silnym wietrze jachty te przyspieszają bardzo szybko, ale też ogromnie tracą prędkość na zwrotach, szczególnie przez sztag, podczas których ruchomy kil musi zostać przeniesiony na drugą stronę, a taka operacja trwa ok. 20 – 30 sekund. Wygląda to trochę dziwnie, ale nie są to przecież jachty skonstruowane do ścigania się po krótkiej trasie, wymagającej wykonywania wielu manewrów. Załogi tych ekstremalnych „maszyn oceanicznych”  nie lubią  tzw. wyścigów portowych, które stały się  nieoddzielną częścią  tych regat. W tej edycji 20% punktów będzie do wygrania właśnie w takich wyścigach, a więc żaden zespół nie może ich lekceważyć.
W sobotę wieczorem podczas kolacji dowiedzieliśmy się, że jacht reprezentujący  Abu Dhabi stracił maszt. Wiatr wiejący z siłą ok. 35 węzłów a szczególnie bardzo wysoka, stroma i krótka fala testowała wytrzymałość wszystkich elementów. Duży pech załogi Iana Walkera już na samym początku tych długich regat. Najważniejsze jest teraz znalezienie przyczyny awarii i ewentualnie wzmocnienie zapasowego masztu. Następnego ranka kolejna zła wiadomość, Senya ma uszkodzony dziób po kolizji z jakimś twardym przedmiotem i musi zawinąć do najbliższego portu! W wyścigu pozostają cztery jachty, które po katorżniczym minięciu Giblartaru, przy potężnych falach i wietrze  wiejącym z  południowego zachodu o sile dochodzącej do 45 węzłów rozdzielają się. Francuzi wybrali starą drogę, wzdłuż wybrzeży Afryki a Camper, Puma i Telefonica pożeglowały na zachód w poszukiwaniu silniejszego wiatru.
Po wstawieniu nowego masztu, w środę wieczorem jacht  Azzam wrócił na trasę regat, ale już w piątek skipper Ian Walker podjął bardzo trudną decyzję o wycofaniu się z wyścigu. Powodem są problemy z właściwym trymem masztu, co mogłoby doprowadzić do jego małych uszkodzeń lub nawet straty, co oznaczałoby koniec regat dla nowego Teamu  Abu Dhabi Ocean Racing. Teraz jacht żegluje do Lizbony skąd popłynie statkiem do Cape Town.  Podobną drogą uda się  Senya,  ponieważ naprawa uszkodzonej części kadłuba jest bardzo skomplikowana i czasochłonna. W jachcie zostanie wymieniona cała część dziobowa, która jest w tej chwili budowana. Operacja taka zajmuje zazwyczaj 2 -3 tygodnie, ale tym razem team techniczny będzie miał tylko 7 dni na usunięcie awarii.

Organizatorzy VOR zainwestowali olbrzymie pieniądze w zwiększenie atrakcyjności oglądania zmagań załóg. Jakość HD, wywiady live z żeglarzami podczas kluczowych sytuacji, śledzenie komunikacji między żeglarzami na jachcie, sprawiają, że regaty te są wyjątkowe pod względem przekazu.
Na stronie www.volvooceanrace.com, klikając na Race Data można śledzić pozycje jachtów, ich szybkość i kurs. Bardzo fajną „zabawką” jest możliwość nanoszenia na trasę wyścigu prognozy pogody w wybranych odstępach czasowych.
Mimo tego, że na trasie regat pozostały tylko 4 jachty, to obserwowanie ich rywalizacji jest bardzo pasjonujące. Obecnie Puma objęła prowadzenie, wyprzedzając Telefonicę, która ma nadal problemy z szybkością w silnowiatrowych warunkach i żegluje 2-3 węzły wolniej od rywali. Camper nadrabia systematycznie straty i zbliża się nieustannie do jachtu amerykańskiego i hiszpańskiego. Groupama żeglująca wolniej  samotnie wzdłuż wybrzeży Afryki powoli traci  szybko swoją ponad 200 milową przewagę i w najbliższych 48 godzinach powinno się okazać czy obronią prowadzenie.  Zazwyczaj jachty znajdujące się bardziej na zachód mają możliwość szybszego przekroczenia bezwietrznej strefy równikowej, co nie ułatwi zadania  francuskiej załodze. Frank Cammas  i jego doświadczony team wierzą, że ich strategia  była prawidłowa i że będą liderami kiedy jachty zaczną zmniejszać dystans do siebie, wybierając optymalne miejsce do przekroczenia równika. Obecnie dystans między nimi wynosi ponad 500 mil morskich..

pozdrawiam z Lupstycha gdzie powoli czuć zimę, w nocy było – 5, najwyższy czas, aby poważnie zacząć przygotowania do sezonu bojerowego,

Karol Jabłoński